Column
Structuurregeling
| Hugo Reumkens | Van Doorne |
De nieuwe structuurregeling heeft vele pennen in beweging gebracht. Daarbij stond vaak de vraag centraal of het in het huidige tijdsgewricht van mondialisering nog wel wenselijk is de structuurregeling te handhaven. Opmerkelijk is dat in deze discussie een niet onbelangrijk onderdeel uit de structuurregeling vrijwel geen aandacht heeft gekregen. Het gaat om het twaalfde lid van de artikelen 2:158/268 BW, waarin is opgenomen dat algemene vergadering, raad van commissarissen en ondernemingsraad samen het (gecompliceerde) benoemingsstelsel van de raad van commissarissen goeddeels opzij kunnen zetten. De regeling biedt de betrokken organen een betrekkelijk grote mate van vrijheid de benoeming van de leden van de raad van commissarissen zelf te regelen. Die vrijheid vindt echter zijn grens in de samenstelling van de raad van commissarissen. Naast de eisen die de profielschets op dit punt zal stellen, geldt onder meer de wettelijke eis dat de raad van commissarissen pluriform van samenstelling moet zijn om zo zijn taak onafhankelijk te kunnen uitoefenen.
