De Zorgcode
Een goed begin, toch nog half werk
| Cees W. de Monchy |
Nederland is in de ban van codes. Het lijkt erop dat geen bedrijfstak meer zonder een eigen code kan na de invoering van de code-Tabaksblat voor corporate governance bij beursgenoteerde ondernemingen. Nadien is er ook een code gekomen voor de zorg, een code voor woningbouwcorporaties, er is een code voor cultuurinstellingen ontworpen en voor zover er nog geen code voor een specifieke bedrijfstak is, acht men de regels zo veel mogelijk van overeenkomstige toepassing. Er is wat men dan pleegt te noemen reflexwerking. Op zich is deze plotselinge liefde voor codes natuurlijk wel een testimonium paupertatis. Immers codes zijn voornamelijk de vastlegging van principes van moraal, fatsoen en gezond verstand en zouden uit dien hoofde al overbodig moeten zijn. Dat de codes er desondanks moeten zijn en deze bestuurders en toezichthouders voorschrijven hoe zij moeten handelen, geeft aan dat het kennelijk hier en daar met die leidende principes in Nederland wat heeft geschort en er behoefte bestaat de spelregels vast te leggen.
